Pazartesi, Kasım 10, 2008

kendime mektuplar.


sevgili ben;
üst sokakta köşe bi dükkanda hani yağlı boya tablolar yapıp satan,ve her kapısının önünden geçerken çaktırmadan göz ucuyla baktığında içerde yalnız oturan bi kız varya,onunla tanışmayı istediğini ve ona yaptığı portrelerin nekadar güsel olduğunu,her dükkanın önünden geçişinde tablolarına hayranlıkla karışık bi hayecan duyduğunu ona söylemeyi çok istediğini biliyorum.
şöyle kabarık elbiseli parlak kumaştan yapılmış bi gece kıyafetinin olmasını yıllardır istediğinide biliyorum.
13 yaşındayken herkesten gizli biriktirdiğin paralarınla kendine bir gitar almak istediğini,ama buna asla cesaret edemediğini biliyorum.
televizyonda buz pateni kayan yada sırık atlama sporu yapanları seyrederkenki heyecanının bir futbol taraftarının derbi maçını vip bölümünde seyrederkenki halinden hiçde az olmadığınıda biliyorum.
hayatı çok ayrıntılı düşünerek yaşadığını,ve paylaşımlarında aman karşımdaki kırılmasın mantığıyla davrandığını da biliyorum.
kendine aldığın ilk hediyenin ne olduğunu sen hatırlamazsın belki ama ben,birincisinin asker yeşili kumaş bi pantolon ve ikincisininse minik bir cep televizyonu olduğunu(öğle paydoslarında sınıfta brezilya dizisi seyrettiğini de) biliyorum.
bugünün ayrıntılarında kaynayıp giden geçmişin ayrıntılarını hatırlatmaya devam edeceğim sana ara sıra,şimdilik yetsin yazdıklarım,,

3 yorum:

narincir dedi ki...

kiz gelincik hani beraber gidicektik o guzel muhtesem kizin yanina? bakiyorum unutmussun beni. hehehhee

haccecan dedi ki...

insanın kendisiyle yüzleşmesi farklı bir duygu değil mi :))
biraz buruk, biraz acı, yinede umutlu...

nevbahar01 dedi ki...

ŞEKER BUNU NE İYİ AKIL ETMİŞSİN.
ÇOK İYİ YAAA...
BU ARADA ŞU ÇEKİMSERLİĞİNİ AT VE O RESSAM KIZLA TANIŞ. BU YANIŞMA SANA VE ONA ÇOK İYİ GELCEK. ONUN BEĞENİLDİĞİNİ DUYMAYA,S ENİN DE BUNA İHTİYACIN VAR. ADIM AT VE YAZ OLUR MU, ÖPÜLDÜN...